Geplaatst in Blog

Operabel

Kas en ik lopen van de bushalte naar het ziekenhuis. Blij om even te kunnen lopen. Ik ben helemaal verkrampt van het lange zitten. Mijn bovenlijf voelt robot, mijn been zwalkt juist een beetje.
Na een tijdje wachten in de zachtgele wachtruimte van het ziekenhuis komt ze ons halen. Ze is jong, de neurochirurg. Rustig, klein. Het is fascinerend om mijn eigen MRI te zien.
De wervelkanaalvernauwing en de hernia zijn duidelijk te zien. Haar ogen zie ik enthousiast oplichten als ik vraag of ik er een foto van mag maken, met mijn mobiel. Leuk voor in het plakboek.
Nadat ze Kas en mij wat dingen op de MRI heeft aangewezen en uitgelegd (‘dat zijn de ligamenten’) stelt ze allemaal vragen. Als ze mijn antwoorden wat weifelend lijkt te vinden, vraagt ze op haar eigen wijze om verduidelijking: ja of nee? Meer of minder? Beter of slechter? Vervolgens is ze even stil. Ze schrijft, in een voor mij onleesbaar handschrift. Ouderwets met pen in een papieren dossier.

Foto door Anna Shvets op Pexels.com

Bijna vanuit het niets begint ze over de operatie. Natuurlijk, daar kwamen we ook voor. Het huidige beleid van pijnstilling en ‘gedoseerd bewegen’ heeft niet geholpen. Niets doen is geen optie. Het wordt niet beter, alleen maar erger.
Toch krijg ik een beetje knikkende knieën als ze het heeft over wat er allemaal mis kan gaan: “Complicaties. Complicaties die zich kunnen voordoen zijn..” Alsof ze de folder opdreunt. Mocht ik vóórdat ik ben ingepland voor de operatie, ook tintelingen en uitval in andere ledematen krijgen, dan word ik eerder geopereerd. “Of bij een ongelukje in verband met het risico op een dwarslaesie”. WAT?! “Tot die tijd rust en geen onverwachte bewegingen maken. Niet fietsen in verband met anticiperen in het verkeer, niet te lang zitten.” O. Dat is niet veel anders dan nu. Ik vind het al moeilijk om naar links en rechts te kijken met oversteken.
Bij de operatie worden de uitstulping en de tussenwervelschijf eruit gehaald, vanuit de hals. Een titanium kooitje komt ervoor in de plaats, zodat er ruimte komt voor zenuw en ruggenmerg en er geen bot-op-bot-schuring plaats kan vinden. Ja, nee, natuurlijk.
Pas vier weken na de operatie mag ik beginnen met fysio. Wat duurt dat allemaal lang!
En dan staan we ineens weer buiten.

De operatie moet gewoon gebeuren. Dit is ook niks, leven van pijn naar moe.
Toch voel ik me ineens patiënt. Hoewel, meer een wandelende nekhernia. Een operabel project, dat wel.
Ik mag me overleveren aan de hopelijk kundige handen van mijn neurochirurg.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s