Welkom!

Leuk dat je mijn website bezoekt.
De blogs gaan over mij, Christine. Misschien ken je me niet. Misschien was ik je collega, je begeleider, je klasgenoot, je docent.

Iedereen kan wel eens iets meemaken waardoor je leven ineens op zijn kop staat.
Dat is voor mij niet anders: ik was Begeleider Van en werd Begeleider Met.
De blogs beginnen bij mijn ziekmelding (vanwege een nekhernia) in 2018, toen ik nog ambulant begeleider van mensen met NAH was.
Ik kreeg te maken met een neuroloog, revalidatie, weerstand, MRI’s, onderzoeken, goed bedoelde raad, het UWV, afhankelijkheid, een WMO-keukentafelgesprek, hulpmiddelen, neuropsychologisch onderzoek, een diagnose. Net als eerder, met het grote verschil dat het nu over mij ging.
Hoe behoud je dan het overzicht? Bij mij hielp/helpt het om te schrijven. Daar heb ik altijd plezier in gehad, nu nog. Een aantal jaar geleden typte ik wekelijks een gezellig berichtje naar mijn collega’s met een weerbericht en allerhande tips. Niet allemaal even bruikbaar, maar het was even wat anders dan werk en hersenletsel. Tot voor kort mailde ik mijn collega’s over wat ik gedurende mijn afwezigheid mee maakte. Toen wist ik nog niet dat ik na mijn ziekmelding niet meer terug zou komen. Sterker nog, dat ik nu helemaal afgekeurd zou zijn.
Nu mijn dienstverband van rechtswege ten einde loopt (twee jaar ziekte..), heb ik de tijd om eindelijk stil te staan bij wat er allemaal is gebeurd. Wat er nú gebeurt.
Een blog is dan ideaal. Het helpt me om te ordenen, in te zoomen; het dwingt me om bij het onderwerp te blijven; het geeft me de gelegenheid iedere gebeurtenis nog eens te bekijken, te voelen.
Ik schrijf niet meer om mensen op de hoogte te houden. Wel om mijn verhaal te vertellen, mijn gedachten en waarnemingen te delen. Wie zitten daar op te wachten?
Misschien alleen mijn familie en vrienden. Misschien ieder ander, begeleider of niet, die zich wel eens heeft afgevraagd: wat nou als míj dit zou overkomen?

Je bent van harte welkom om een kijkje te nemen in mijn innerlijke keuken.
Met wisselend perspectief: soms van de ene, dan weer van de andere kant van de tafel.

Misschien kende je me. Dan weet je me nu weer te vinden.

Groetjes van Christine
Vrijdag 13 november 2020

Recente berichten

‘Gewoon niet meer zo leuk’

Mijn doorgaans zonnige humeur werd wekenlang overschaduwd door een grauw ‘is dìt het nu?’Het schijnt heel normaal te zijn, zeiden zowel mijn fysiotherapeut als revalidatiearts. Dat is aan de ene kant best geruststellend, aan de andere kant knaagt het.Want hoe kom ik hier weer uit?

‘Boost’ van binnen en buiten

‘Maar je ziet er niks van!’‘Dank je, daar doe ik het voor.’ Ik word altijd opgewekt wakker, met een half volgeladen batterij aan energie.Vrolijk poets ik mijn tanden die ooit echt ‘pearly white’ zullen gaan shinen, smeer mijn vermoeide huidje in met boosting anti-rimpelcrème, was mijn futloze haar met shampoo die belooft dat mijn krullen […]

Een koninklijke dag

Over een paar dagen is het Koningsdag.Online wordt er van alles georganiseerd, van digitale kleedjesmarkten tot virtuele feesten en borrels.Zou Willem-Alexander daar een kijkje nemen? Ik heb geen idee wat zijn idee van een feestje is.Samen met zijn vrouw en dochters zal hij de High Tech Campus in Eindhoven bezoeken. Hij zal ook vast nog […]

Krijg nieuwe content direct in je mailbox.