Geplaatst in Blog

Herfst

Wat een weertje, hè.
Niet echt een gespreksonderwerp waar ik normaal gesproken warm voor loop.
Maar nu wel.
Oplopende besmettingen, formatiegedoe, klimaatbeloftes, eenzaamheid, vermoedens en lekkages over aanstaande maatregelen en heel veel oordelen. Dan heb ik het nog niet eens over een sinterklaasintocht, vuurwerk, boosters, lockdowns, 2G..pfff.

Ik trek het allemaal niet zo goed. Doe mij maar gewoon het weerbericht.
Dat heeft iets rustigs, geruststellends. Daar heb ik even behoefte aan.
Het weer is er altijd. Iedereen heeft ermee te maken.
Het bepaalt vaak de invulling van mijn dag. Het kan van invloed zijn op mijn stemming.
Ik kan er wat van vinden, maar het hoeft niet.
Morgen, of zelfs tien minuten later kan het weer heel anders zijn.
Dit stukje gaat dus gewoon over het weer.

Ieder seizoen heeft zijn eigen aardigheden.
Maar de herfst past geweldig bij mijn energieniveau: tegen de tijd dat mijn licht uit gaat, wordt het donker.
Herfst nodigt me uit: ga maar naar binnen. Naar huis of in gedachten.
Naar buiten gaan in de herfst, vind ik ook lekker.
Het is overal rustiger, stil. Ik zie weer hoe mooi verval eruit kan zien.
En dan weer naar binnen, waar een dikke oude kat en een dekentje op me wachten om me weer op te warmen.

Er komt een apje binnen op mijn telefoon. 

Hondje Lucy. Haar tennisbal ligt nu nog niet in de sloot. De prachtige foto is gemaakt door Iris.
Achter de groene heg van de buurman zie je de bonte kleurenpracht van de wingerd aan de zijkant van ons huis

Een herfstige wandeling

Buiten is het fris. De lucht is diverse tinten grijs.
Op mijn pauzebankje op de brug is het stil.
Wat een contrast met de zomer. Toen waren alle banken bezet en was de lucht gevuld met gekwebbel.
Ik loop door naar de volgende rustplaats. Dat is een soort nis, vlak bij het buurtwinkeltje waar ik wat koekjes wil kopen.
Mijn laatste baksel is jammerlijk mislukt, maar ik heb wel zin in wat lekker zoets bij een kop dampende koffie straks. Door mijn gemijmer over baksels en koekjes, ben ik de nis al voorbij.
Pas als ik stil sta voor de winkel, voel ik hoe moe ik ben.
De winkel lijkt me naar binnen te lonken. Hier is het warm. We hebben ook heerlijke koekjes. Beter dan dat laatste misbaksel van jou. Ik laat me makkelijk overhalen.
Eerst shoppen en dan daarna maar even bijkomen.

Het is rustig in het buurtwinkeltje. 
Een tl-balk flikkert wat troosteloos. 
Een vakkenvuller praat met het meisje achter de kassa.
Muziek klinkt door de luidsprekers:
Hier kommt die Sonne..de zware stem van de zanger van Rammstein heeft iets onheilspellends.
Ik blijf even voor de koekjes staan terwijl ik luister. 
Prachtig. Dramatisch, zeker in combinatie met de engelachtige stem van de achtergrondzangeres. 
Als het nummer is afgelopen, leg ik wat kleine cakejes en hazelnootkoeken in mijn mandje en loop naar de kassa.

Boven haar mondkapje zie ik de ogen van de kassière kijken naar de hondjesprint op mijn regenjas.
‘Superleuk!’, zegt ze. 
Terwijl ik lachend ‘ja he’ zeg, kijk ik naar buiten.
De lucht is strak loodgrijs.
Het regent.
Zo ineens, lijkt wel. Dat heb je met herfst, geen moment is hetzelfde.
Zorgvuldig doe ik de boodschappen in mijn handzame tas.

Tegen de tijd dat ik de winkel uit loop, regent het wat harder. Dit gaat nog wel even duren.
Het was geen overbodige luxe geweest om een regenbroek mee te nemen.
Had ik geen zin. Risico van het vak. Dan maar even blijven wachten, bovendien wilde ik toch pauze houden?

Aan de overkant van de straat probeert een hondje naast de baas onder de paraplu te lopen.
Ik snap dat hondje wel.
Om mij heen beginnen meer mensen zich onder het afdak te verzamelen.
Het wordt druk hier.
Te druk voor mij. 

Eekhoorn in een boom,
foto van gerheserheide-en-bossen.be

Zo snel als mijn kreupele beentjes me kunnen dragen, begeef ik me naar de overkant.
De nis. Je kan er met gemak met drie man naast elkaar zitten.
Nu is ie vrij. Alle ruimte, voor mij alleen.
En precies op het goede moment: het komt met bakken uit de lucht nu.
Ik nestel mezelf zo ver mogelijk tegen de achterwand. Trek mijn benen naar binnen zodat ze niet nat worden. Ik zit goed. En droog.
Vanuit mijn schuilplek aanschouw ik de wereld om me heen.
Behalve de kletterende regen, is het stil. Stort- en slagregens wisselen elkaar af.
Bof ik even dat ik hier zit.
Ik haal de pas gekochte koekjes uit mijn tas. Daar is het een mooi moment voor. 

Het regent iets minder hard.
Nu hoor ik het geroezemoes van de mensen aan de overkant bij de winkel.
Terwijl ik mijn tanden in een koekje zet, zie ik een man en een vrouw rennen naar hun auto.
Anderen kijken elkaar vertwijfeld aan: zullen we ook verder gaan?
Ik kijk naar de lucht, luister naar de wind die weer is gaan liggen.
Het is nog niet voorbij.
Twee minuten later stort een nieuw regenfront ter aarde.
Ik pak er nog maar een koekje bij.
Na het derde koekje worden de buien minder intens.
Stukje bij beetje begint de grijze lucht blauw open te breken.
Het klaart op.
Ik pak mijn boeltje bij elkaar en ga weer verder, naar huis.
Naar binnen.

Hier kommt die Sonne..

Bijna binnen. Foto’s van bij de achterdeur.

11 gedachten over “Herfst

  1. Heerlijk Christien het is net of ik naast je zat in die nis. Je neemt mij zo mee in je verhaal dat ik de regen bijna voel. Prachtig geschreven. Bedankt en een fijne woeidag gewenst 😉

  2. Hoi Chris, prachtig verwoord, ik zag je berichtje gisteren op mijn telefoon. Nu zit ik achter een groter scherm en kijk met verbazing naar de mooie foto’s die je hebt gemaakt bij de achterdeur. Je hebt echt oog hè voor die kleine details. Prachtig dat gekleurde blad en dan ook nog op zo’n regenachtige dag.
    Vertrouwd ook, die weerberichten van jou.

    1. Hee Luus, thanks!
      Moest zelf ook even denken aan mijn nieuwsbrief-periode.
      Zaten soms best grappige (vond ik zelf) en af en toe ook echt slechte tips bij, maar het weerbericht klopte meestal wel ‘zo ongeveer’😉

  3. Prachtig, Christine. Het leven is meer dan Covid-19. Oneindig veel meer. De troost van de natuur staat in schril contrast met wat om ons heen gebeurt aan mentaal geweld. De mythe van meetbaarheid en maakbaarheid stort zich over de wereld. Mensen verdwalen in het dichte woud waarin zij dor de bomen het bis niet meer zien. Dan de echte natuur nog eens. ja, die kan vals uithalen, maar ook zoveel troost bieden. Ik lees deze maanden veel over de taal van de natuur, die ook de taal van ons is of zou moeten zijn. De schrijver en dichter Hermann Hesse, de dichter Rainer Maria Rilke, ze zijn een lamp voor de voet.
    Zo maar verder, met alle hobbels en klemmen die er zijn, maar vooral met een warm hart.

    Hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s